Στόχοι, στόχοι και άλλοι στόχοι

Πολλοί  άνθρωποι θέτουν στόχους του ενός ή του άλλου είδους  μπας και επιτέλους ζήσουν το είδος της ζωής που επιθυμούν. Ωστόσο, πολύ συχνά, η στοχοθέτηση «καταστρέφεται» από τον φόβο της αποτυχίας, η οποία μπορεί να ...

• Σε σταματήσει  από τον καθορισμό των στόχων κατ' αρχάς

• Να δημιουργήσει τόση πίεση για επιτυχία που να προκαλέσει κατάρρευση και «κάψιμο»

• Να δημιουργήσει  τόση  εστίαση στην αποτυχία που να γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία .

Επιπλέον, σε όλους μας έχουνε πει τους παρακάτω αφορισμούς

• Αδιαφόρησε για το αποτέλεσμα  και να απολαμβάνεις τη διαδικασία (κάτι σαν Ιθάκη δηλαδή)

• Πίστεψε ότι δεν υπάρχει αποτυχία αλλά μόνο γνώση

• Η μόνη αποτυχία είναι να μην μάθεις κάτι από την μεγαλειώδη αποτυχία σου

Όμως ... αν είναι η 15 φορά που προσπαθείς να κόψεις το κάπνισμα, ή το βάρος σου εξακολουθεί να είναι πέντε κάτω  - δέκα πάνω,  μετά από 200 δίαιτες, ή είσαι ακόμα ταπί, παρά τους μεγάλους στόχους για πολλά λεφτά, οι αφορισμοί μπορεί να είναι πολύ βλακώδεις και εκνευριστικοί . ( ο κορυφαίος αφορισμός : Έχει ο Θεός … εγώ όμως?)

Εδώ υπάρχει μια εναλλακτική λύση.

Μπορείς να πλαισιώσεις τους στόχους σου ως πειράματα

                Αντί να σκέφτεσαι κερδίζω – χάνω ή πέτυχα - απέτυχα προσπαθείς να μετατρέψεις το θέμα σου σε πείραμα.

                 

Όπως αντί για … θέλω να χάσω πέντε κιλά και να πέσει το ζάχαρο … δοκίμασε

Τι θα συνέβαινε αν για δέκα μέρες έκοβα τη ζάχαρη και πήγαινα και μια μισάωρη βόλτα την ημέρα?

Θέλω να κόψω το κάπνισμα

Πόσο μπορώ άραγε να αντέξω χωρίς τσιγάρο?

Έτσι ενώ οι στόχοι σε πρώτη φάση μπορεί να δημιουργούν ενθουσιασμό και κίνητρα σε δεύτερη φάση συνήθως ενεργοποιούν την αντίθεση επιτυχία/αποτυχία, ιδιαίτερα μετά την πρώτη δυσκολία, μόλις συνειδητοποιήσουμε πόσα πράγματα πρέπει να γίνουν, με την πρώτη ματιά κάποιου που δεν πιστεύει σε μας.

 Και ενώ είναι σίγουρα καλό να έχουμε στόχους μόλις τους θέσουμε ας τους μεταστρέψουμε σε προσωπικά πειράματα, επειδή το πείραμα μας βγάζει από την θέση του υπόχρεου και μας βάζει στην αντικειμενική θέση του παρατηρητή ακόμα και αν το «ποντικάκι» είμαστε εμείς οι ίδιοι.